Abdurrahman Koçbir yangının kıyısındaanlık vurulmanın eşiğindeölüm döşeğindeisterse gönül belasının bin para ettiğimeydanda da sevmek mümkünisterse ellerimiz toprağısaban olur sürerçelik levhaları kâğıt eder bükergeceyi parmaklarındabembeyaz bir gün ederışıksız da görmek mümkünyürürse ayakları bileğindengüzel insanlarımızınmermerleri tuz-buz etmekdağları ince patikalarda yol yapmakgöğü el değdirtip kubbesineaydın bir hayat çizmektabanlarında akıtıp yol almak mümkün...

Devami...